اکواریوم

نمیدانم زندگی چیست؟

اگر زندگی شکستن سکوت است

                             سالهاست که سکوت را شکسته ام

اگر زندگی خروش جویبار است

                             سالهاست که در چشمه جوشان زندگی جوشیده ام

اما هیچ گاه فراموش نمیکنم که زندگی بی وفاست .

زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم

 اما اشکهایم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم..!!

در کنار درختان نشسته ام 

و در انتظار تو یار دیرین ،در انتظار اینکه تو بیایی

در سایه درخت به یاد سایبان عشق می افتم آری در افکارخود غوطه ورم

که تو را از دور می بینم گویی فرشته ای

به سوی من می آید آری از خود بیخود می شوم و به سوی تو می روم

ولی صد افسوس که این دیدن فقط افسانه بود

                                                                هنوز آنجا منتظر توام برگرد

                                                                                             برگرد

                                     به شرجی ترین سایه می بارمت

                                    ببین با کدام آیه  می آ رمت

                                    غزل مهربانتر شده مهربان .....

                                    به جان خودت دوست می دارمت

                                زیبایی ساحرانه نهادت را می ستایم

                                همانند یک شاخه گل سرخ

                                گل سرخ را برای یک روز

                                تو را برای هر روز

بي تو و چشم مست تو من به كجا سفر كنم ؟    

                      بي تو چگونه نازنين ستاره را خبر كنم ؟

                       شهر نگاه من ببين يخ زده و بدون نور

                       نگو كه بي نگاه تو شب دلم سحر كنم

                     پر از صداي تو شده تمام لحظه هاي من

                     چگونه بعد تو از آن خاطره ها گذر كنم ؟

                       درون شعر زندگي قافيه نام تو شده

                     نمي شود به زندگي بدون تو نظر كنم

                      اگر تمام قلب من بسوزد از فراق باز

                 محال باشد اين كه من ز عاشقي حذر كنم

             تمام هر چه هست و نيست به اسم تو نوشته ام

                    براي من همين كه با خيال تو سفر كنم

چشم من بگو چی دیدی غصه خوردی

چیکو چیکه چند تا ناودون و شمردی

      آرزوهاي من ميوه هاي نارسند هنوز

                                                   به خاكم مسپاريد

 ميان بال هاي فرو افتاده ام

           به اندازه يك موج پرستو

شوق پريدن خانه دارد

              گرچه فرصتي نيست

و راه طولاني

        خانه بي سقف

          و هوا سخت طوفانيست

                                               به خاكم مسپاريد

آشيانم بر باله حريم عشق خالي مي ماند

          هنگام جوانه زدن است

نمرده ام هنوز

                                               به خاكم مسپاريد.

اگر مي توانستم خورشيد باشم از تابش خود به تو ميدادم تا بر عشقي تازه طلوع كني .

 اگر مي توانستم حرارت خورشيد باشم تمام ريشه هاي دورويي و نيرنگ را مي سوزاندم  وجاي آن عشق و محبت و صداقت را بر تو مي تاباندم .

اگر مي توانستم آسمان آبي باشم هر روز صبح با شكوهي را برايت به ارمغان مي آوردم.

اگر مي توانستم شب باشم هرشب با نور ستارگان و حضورشان برايت ضيافتي شيرين

 بر پا مي كردم .

اگر مي توانستم چشمه ايي جوشان باشم هر زمان از زلالي و پاكيم نثارت مي كردم .

اگر مي توانستم بهار باشم تمامي شكوفه ها و گلها ي بهاري را تقديم تو نازنين مي كردم .

اگر مي توانستم پاييز باشم تمامي شعرهاي عاشقانه را برايت مي سرودم و همراه با 

باراني زيبا بر تو مي باريدم .

و اگر مي توانستم بلبلي عاشق در سبزه زاري زيبا باشم به اندازه ي وسعت و سر سبزي آن برايت آواز عاشقانه مي خواندم .

اما افسوس که هیچکدام نیستم

اما با هر تارو پودم تو را می جویم و با گرمی نفسهایم می گویم که:

ای بهترین بهترینها دوستت دارم

علی ای همای رحمت 

میلاد با سعادت امام علی (ع) بزرگ مرد تاریخ و روز پدر را به شما تبریک می گویم

 ای خدای میخک مهر

                       ای طلوع زندگی

ای که کلمه ی دوست را بر تو می توان نامید

با کدامین کلک بر رخ صحرای عشق بنویسم که بارش صفت توست

وتو را دوست دارم؟                         پدر

چنان دل کنمدم از دنیا که شکل شکل تنهایی ست
ببین مرگ من را در خویش که مرگ من تماشایی ست
مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز تماشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند
شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

من اگر...........